Page 160

ازجهان حسرت بنیان در بیست وسوم ماه صفر سفر گزیده بدار الجنان منزل ساخت انالله وانا الیه راجعون دردا که بیخ گلبن شادی بریده شد واحسرتا که شاخ طرب بارور نماند تاریخ شهادت شاه با سعادت طـر فه تر نقشه بـکابـل شد سلطنت زیب شه شجـاع الملـك پامـدادان پـی غـزا بیـرون آن سكندر منش فلاطـون عقل تـا نقدر دست جور بـگشـا دنـد خا ر ج از مر کـز تعقل شد متو کل علی ا لتو كل شد با تنی چند بـی تا مل شد بند در مطرح تغـا فـل شد كه برون از حد تحمل شـد تن سـیمین و جسـم نـا زك شاه رفت ازین ملك دون بملك برین موی سر بسكه کـنده انـدحرم آخـر الا مـر يـك خبیـس نـژاد از قـضـا وقـدر بـمـع هـمـه از پـی جمـع مـادة تـا ريـخ هـا تفم گـفت آه ونـاله بـر آر ازدم تیغ پـاره چون گـل شد صـا حب حشمت و تـجمل شد پـر سـرا سـر سـر از سنبل شد از قضا نـاگـهـان تقا بل شد چونـکه پنهـان خطاب اقتل شد صورت عقل محو بـالکـل شد شمع دولـت بصبحدم کـل شد مرثیه و افسوس جانکاه در واقعه شاه جمجاه ١٢٥٨ چـون رسد تیغ بر آن صورت موزون افسوس آنـکـه می جنگ بسامان جها نگیری کرد آنکـه در حشمت وا قبال یداطـانه دهـر آنـکه در تاجو ران بودچو جمشید بجـا چون خورد گو له بر آن جان همایون افسوس از سـکس دزدشود کـشـه شبیخون افسوس از حشم دور دمید ش اجل ا فـزون افسوس دیو تعنش پرداز کـردش کـردون افسوس آنکه پیو سـته ز دولت بفر ح بود قرین آنکه کیخسرو بزم آمدوا سـکندر رزم آنـکه رو از عمل فرض خدا داشت سفید کان گوهر یکسر بـا د شه كـوه وقـار دزدزان بـگهر گـو هر کان دران باد میدا د فـریدان جهـا ن ر ا بحشم بیرق دو لـتش از بس بهوا بو د بلند زد بهم رای خطا از مـدد فو ج قضا رهزنی چند گدا خو چوغز پیش گشتند تـن سـیمین صـن بر ك مـثا لش مجروح بسـکه خون رفت گلش هم چو سمن گشت سفید نـاگهـان باغـم واندوه شـده مقر و ن افسوس بزم ورزمش بچه انجام شد اکنون افسوس سر خرو گـشت بخون برره سنـون افسوس سـر بـی تـیغ چه پنهـا د بها مون افسوس در کف بدگهران چون شده مرهون افسوس شوکـت وثروت و آئين فرید ون افسـوس یـکی باد اجل چون شده وارون ا فسو س بخت اسـکندر وتدبير فـلاطو ن افسو س مخز نش بیشتر از مخز ن قـا رون افسو س زاهن سـنگد لان لعل شد از خون افسو س سمن از لاله خونش شده گـل گون افسو س (١٤٥)