Page 68

غزل پنجروزی بجهان خرم وخندان بودن خوشتر از مملکت وتخت سلیمان بودن ساقیا فصل بهار است غنیمت دانش ساغر می بکف و جانب بستان بودن سبزه و آب روان دلبر شیرین سخنی بیخود ومست وخراب ازمی عرفان بودن مهوش گلرخ گل پیرهن گل بدنی گر میسر شودت فرح دل و جان بودن یکزمان بی می ومعشوقه مباش ای عاقل تا بکی غافل ازین بازی دوران بودن حلقه بندگی پیر مغان کن در گوش خادم دير شو و برهمه سلطان بودن خوش بود عشق بتان ليك بهنگام شباب عهد پیری چوشد از خویش گریزان بودن گر بافلاك رسد قصر نشاط وطربت آخر از فعل بد خویش پشیمان بودن دارم امید ز لطف و کرم ربانی جامه مغفرتم خلعت ایمان بودن عایشه گر شرف کون و مکان میطلبی طلب کوی حریم شاه خراسان بودن — مرثیه — ای دریغا کوه نور خویشتن را باختم تاج عزت مخزن در عدن را باختم سروقامت گلرخ شكر لب عذب اللسان شمع بزم بلبل شیرین سخن را باختم خط بگرد عارضش چون هاله گردمهروماه زیب درانی فراز انجمن را باختم نورچشم وقوت دل راحت روح وروان یوسف ثانی غزال سیمتن را باختم داد وبیداد از جفای چرخ وجور روزگار خاتم لعل بدخشان و یمن را باختم همچومرغ نیم بسمل میطپم در خون دل صفدر میدان امیر صف شکن را باختم عایشه از هجر دارد داغ بر دل لاله سان مخلص هر چار یار و پنج تن را باختم — رباعی — فیض آباد دلم از دست غم ویرانه شد خانه عیش ونشاطم عاقبت غم خانه شد آنکه چون جانش گرامی داشتم آن ارجمند حسرتا از طالع سرگشته ام بیگانه شد — رباعی — مردم صنما ز آرزویت قاصد زصبا کنم بسویت لیلی صفتا بدشت وهامون مجنون شده ام بجستجویت