Page 354

( ۳۲۹) مشتق شده ومعنی این کلمه صدای « جغ جغ » را افاده میکند و معلوم میشود که از روی صدای حلقه آن این کلمه بمیان آمده و تا حال باقی مانده است. پوره معلوم نمیشود که زره این وقت کاملاً از پارچه های فلزی تشکیل شده بود یا از مجموع حلقه ها بهر حال خود زره معمول و مروج بود. خود به کلمه « ساره واره » Saravara یاد شده و مرکب از دو جزء است: « ساره » به معنی سر « واره » محافظه کردن یعنی «حافظ سر» ( ۱) پوره معلوم نیست که آیا خود را از چرم میساختند یا از فلز، با اشاراتی که در مورد «فراواشی» زنی ارواح مردگان و « واهیو » رب النوع باد و میتهرا رب النوع آفتاب شده واضح معلوم میشود که کلاه خودهای فلزی در عصر اوستائی معمول بود . در پشت ها کلمهٔ خود هم بصورت «خودهه Khaodha » یاد شده و خود برنجی ( آیو خوده Ayo-khaodha) وخود طلائی زرا نیو خوده (Zaranyo-khaodha (۲) تذکار رفته است. علاوه برین چیزهایی دیگری هم پهلوانان برای حفاظت قسمتهای مختلف بدن می‌پوشیده اند «کوی ری» Kuiri که خود را به زره وصل میکرد «پیتی دا نه» Paiti-dana که حصهٔ پایان روی را محافظه مینمود « کمره »Kamara یعنی کمربند که هم شمشیر در آن آویزان میشد و هم حصهٔ کمر را محافظه میکرد و بدن را استوار نگه میداشت . رانه پانه Rana-pana یا «ران بند» که ران ها را محفوظ میداشت . سپر هم درین وقت مجهول نبود در پشت های ۱۳ فقره ۳۵ و ۱۹ فقره ٤٥ به کلمهٔ «سپاره داشته» یاد شده و از همین اسم، کلمهٔ « سپر » بمیان آمده است . قدیم ترین سلاح تعرضی این وقت گرز بود که صورت ابتدائی آن بشکل دانگ چوبی بود گره دار که بعض اوقات برای زیاد ساختن وزن به آن پارچه های ( ۱) توته ۳ صفحه ۲۳ جلد دوم مدنیت ایرانی های شرقی در زمانه های قدیم تالیف گایگر ( ۲) پشت ۱۳ فقره ٤٥ و پشت ۱۵ فقره ۵۷ .