Page 355

( ۳۳۰ ) فلز را هم نصب میکردند ، یکنوع گرز كوچك ديگر هم داشتند كه معمولاً آنرا به كمر می بستند و آنرا بر دشمن پرتاب میکردند . این گرز معمولاً تیغه های تیز داشت و آنرا میخ کوب میکردند و اوستا آنرا خطر ناك ترين تمام اسلحه قلمداد کرده است و سلاح مخضو ص " ميتهرا " رب النوع آفتاب بود و آنرا " وزره Vazra " میگفتند كه معادل آن در سانسکریت " وجره Vajra " است و پهلوان معر و ف كابلى يا سیستانی كر سسيه Kersaspa این سلاح را همیشه با خود داشت . ( ۱ ) چکوشه Chakusha يا تبرزين سلاحی بود دو دمه و بر نده . کلمه چکش از آن بمیان آمده . پهلوانان دوره اوستایی كشور ما يکنوع نيزه های کوچکی داشتند كه نسبت به تير بزرگتر بود و به قوت بازو بر دشمن پرتاب میشد و معمولاً يك پهلوان ۳۰ عدد آنرا با خود می برداشت همان طور که شدت تیر به قوت انعطاف كمان تعلق بیشتر د اشت تیزی رفتار واصابت این نیزه ها مربوط به قوت بازو ومهارت انداخت پهلوان بود. تیر و کمان در جنگ های این زمان استعمال میشد . كمان را معمولاً از چوب های قابل انعطاف میساختند وزه آن را از پی یا روده حیوانات تهیه میکردند و آنرا « اره زازهی Arezazhi » یعنی « فاتح جنگ» می نامیدند . تیر را « ئیشو » Ishu میگفتند واز نی یا شاخه های اشجار میساختند . آ ن حصه تیر را كه در چلهٔ كمان مانده میشد . « پای» میگفتند و معمولاً از شاخ ساخته میشد نوك تير را « دهن » میگفتند زیرا آن قسمت به بدن دشمن اصابت میکرد و خون دشمن را می مکید و از مفرغ ساخته میشد. يك پهلوان ۳۰ عدد تیر در تیر کش با خود می گرفت. « ارخشه » Erkhsha در اوستا بحيث ما هر ترین تیر انداز آن عصر خوانده شده که تیر را از کوهی به كوهی پرتاب میکرد نیزه و خنجر و فلاخن هم در میان پهلوانان كشور ما در عصر او ستائی معمول و مروج بود نيزه ها را (۱) مجسمه های « واجرایانی » محافظ بودا مجهز با گرز به تعداد زیاد از هند پیدا شده .