Page 75

(٥٨) صبابیشتر روبه گلزار کرد بدست خنك غنچه بیدار کرد چنان قطرة شبنم ازهر کنار بدور لب غنچه ها آشکار که پیدا شود قطرة شیر ناب زکنج لب طفلك نیمخواب چنان دیده نرگس پر خمار سیه مست و مخمور چون چشم یار که از شبنم افشانده بر دیده آب زچشمش نشد مستی نیمخواب بسبزه زمین سبز چون آسمان زشبنم بران گشته انجم عیان کند دیدن سبزه روشن بصر از ان داشت بر سبزه نرگس نظر پیاده کل و لالة بی سوار ببازی زتحريك باد بهار بر اسکی نمودند جنگی عجب که زد خنده ها غنچه در زیر لب چنان نرمی و نازکی داشت خار ز تاثیر لطف نسیم بهار که از رشک آن کل گریبان درید سمن را بدل خار غیرت خلید زهی بد زبان کوته اندیش خام که میگفت خود را گل خار نام زرشك کل و نرگس اندر نهان همیکرد سنبل به سوسن بیان که نبود بنرگس چرا این خمار که سیم و زرش دارد اندر کنار گل سرخ دانی که احمر چراست که زر دارد و نشه زر بلاست بهمدستی خیری و یا سمن چنان خیری زرد اندر چمن نمایان که در کردن دلبری بود از زر آویزه زیوری سر از خاك چون سنبل نو زده دم نسبت زلف کافر زده چو این نسبت کفر سوسن شنید شد از بس غضب سبز خنجر کشید چنان سبزه دلکش که دیدن بران اثر دادی از خوردن ز عفران جگر تازه میکرد گلهای نار که میداد پیغام پستان یار بنام ایزد آرا سته گلشنی بهر کوشه اش چشمه رو شنی روان آب حیوان درانهار او بيكدست بشگفته اشجار او نه ماهی دران غیر اردی بهشت نه بادی وزان جز نسیم بهشت