Page 76

( ٥٩ ) درختان او سر کشیده به اوج سراینده مرغان در فوج فوج شده بلبل مست شیدای گل فتاد از سر شاخ در پای گل چنان دختر صوفی آمد به وجد که مجنون سرمست بر کوه نجد ترنم کنان فاخته با تدرو زده چنگ در جیب و دامان سرو ز اشکش شده تاك طاق سپهر شده سایه پرورد او ماه مهر چنارش چنان زد خزانرا بدست کزان تا بنه مه ز جابر نخست همیگفت طوبی چه نسبت مراست بسرو ش سفیدار گفتا که راست به نخلش زده همسری سدره لاف شد از بید حاشا که حاشا خلاف نمایان چنان سدره زیر چنار که در زیر نخلی درخت کنار درخت ترنجش بدان بازو برك که شادی شد از سایه اش شادمرگ لب حوض و سرچشمه جویبار زمرد و مرنب به نقش و نگار اگر چشمه هایش بدیدی بخواب دل حوض کوثر همیگشت آب اگر بر لب چشمه ز آب حیات کسی لب کشادی بشرح وصفات ز غیرت چو دریا زدی چشمه جوش همیگفت ماهی که ماهی خموش چنان آب چین دار از آبشار نمودی زلعب نسیم بهار که جوهر بر آئینه پر صفا و یا چین ناز از جبین هوا تو گفتی که نور لباسی ز آب همیریخت از چشمه آفتاب چنان آب فواره شد سر بلند برانداخت بر اوج گردون کمند که زهره به آب زمین شست روی روان گشت از کهکشان آب جوی شدی آب روشن بلند آنچنان که مضمون عالی ز طبع روان دران روز بر سبزه زار عجیب بگسترد فراش فرش غریب چه از سندس و مخمل و پرنیان چه از اطلس سبز چون آسمان سر فرش استبرق و مخملی ز صندل بپا کرده صندلی