Page 74

( ٥٧ ) بهر گوشه بیمار چشماش دید شده مردم از تیغ نازش شهید ازین ماجرا شمه در نهفت کسی با امیر جهاندار گفت سماعش شده متفق با هوس پی خواستگاری فرستاد کس میانجی همین کز زبان بر کشید از انسو جواب مبارك شنید نه بحثی و تقریری اندر بیان نه تاخیر و تمهیل اندر میان دو خواهند، چون دل بسو داد هند کجا کار موقوف فردا نهند برین گفتگو گشت ختم کلام که فردا امیر بلند احتشام چو باد صبا رو به گلشن کند به گلزار شاهی نشیمن کند برسم عروسی به صحن چمن کنند ما بزرگان شهر انجمن سلیمان گر از نزل موری ملول نگردد کند هر چه باشد قبول ضیه قت لهم نام رجل الجراد (۱) بصد عذر خواهم به پیشش نهاد بعهد مد شوم در سخن متفق (٢) كه من قاتله اللحم نال المرق چو گفتار شیرین پور وزیر میانجی بیان کرد پیش امیر چو خورشید رخشنده بر اوج ماه بر افگند از شادمانی کلاه وزان جانب آن نامور میزبان گشاده در گنجهای نهان فشانده زر و سیم ولعل و گهر نشانده بهر کار صد کارگر بفرمود تا کارداران پگاه رسانند خرگاه را سر به ماه به صحن چمن فرش دیبا کنند همه کار مطبوع و زیبا کنند بد انگونه انواع نعمت پزند که از رشك كشمیریان لب گزند برسم عروسی عروسان همه نشینند در عشرت و زمزمه زخون حنا كف نگارین کنند زنان در شفق جای پروین کنند سحر که چو فراش چرخ بلند بخویش اطلس سبزه دیر فگند زمین را بساطی زکافور تر بگسترد یعنی که نور سحر (۱) یعنی پای ملخ . (۲) کسی را که گوشت در دست نمی آید بشور با میرسد .