Page 218

( ۱۹۱ ) بگفتندش ای خسرو نا مجوی چه گفتی وا کنون چه کردی بگوی شهی را که پیمان نباشد درست بود بیخ دیوار شاهیش سست ترا در مقام پرستند گی ستایشم در پایهٔ بنده گی بدان دل که کشور پناهی کنی زشوکت تهی کار شاهی کنی نگهدا ری آئین فرما ندهی ز کینه کنی سینهٔ خو د تهی نعزان نافریبی و عاطل کنی دلن را بیوسی و بسمل کنی بزرق نهان ملك بر هم کنی مهند سیه با ر مر هم کنی چه آمد زبیچاره اکبر بدی که بر وی کمر بسته بر بسد تی جز این کا درین کشورت شاه کرد بد اندیش را دست کوتاه کرد تو بر جای لطف و سر افرازیش سزا فرا ختی بر سر اند از یـش بی کشتنش بر گداز ی کسان دگر بد نمك میشما ری کسان شب و روز فرسایدت خا مه ها نویسی سو ی دشمنان نا مه ها ا گر د شمنانند پر و رد نت بیاریم چون و چرا کردنت ( ۱ ) بیا خلق را رخصت عا م کن دگر هر چه خواهی به آرام کن شهنشه چو گفتار آنها شنید سر افگند در پیش خجلت کشید پس از لحظهٔ سر کشید از نهفت بنرمی و ا لفاظ شیر ین بگفت که ای نامداران کشور پنا ه سپهدار و سالار و لشکر پنا ه چه آزار از دست من دیده اید کزینگو نه درشکوه پیچیده ایـد ز من رنجش خاطری بر نخاست چنین گریهٔ خشك باری چراست در ست است با جمله پیمان من وفا در دل ومهر درجا ن مـن و لیکن نه با ا کبر کینه ور که دارم از و خار ها در جـگـر در اوضاع و اطوار و کردارزشت منش خو ب دانم چه دارد سرشت سرش پر شر چرخ والا شده است د ماغش زرستم دو بالا شده ا سـت ازین کبر کی پارهٔ کم کنند که تا سر بتسلیم من خم کنند (۱) چون مطلب این فرد چندان واضح نبود چنین تصحیح شد « ح » اگر مدعایت عدو پروری است بدا عهد و پیمان تو سرسری است