Page 210

(۱۹۱) ز درد کمر بسکه آمد ستوه ز پهلو بپهلو بجنبید کوه چنان چوب تر از برودت بخورد که در سنگها نیز آتش بمرد پی يك شرر آهن تیره رنگ ز سردی همیگرد با سنگ جنگ نمودی بر سردی آن دیار زمستان کشمیر چون نوبهار توانگر شده پوست پوش گزین پسندیده بر خویشتن پوستین رطوبت نفسی را که باشدر خریش نمایش پذیرفتی از موی ریش جوان سیه موی را همچو پیر بیکدم شدی ریش مانند شیر زبیخ ره چشمان داشت فرش بلور که لغزیدی از جای خود پای مور نمودی یخ باصی از هر کنار چو آویخته نیزۀ آبدار تو گفتی هر اریزه در دست داشت زمین دوخته از میان بر فراشت بدریای جوشنده آبی نماند بخورشید رخشنده تابی نماند بفوج فرنگی زبرف شدید قیامت شد و بر قیامت پدید شده هر کس از جان خود نا امید تو گفتی که دیدند دیو سپید گر از دژ برون کس زدی یکقدم بیکدم رسیدی بملك عدم که افغان گرفتندی اسباب ورخت نمودندی از تیغ کین لخت لخت به بالا حصار از فرنگی سپاه کسانیکه بودند نزديك شاه فرستاد یکسر به نزديك شان سیه تر شده روز تاريك شان ز طرفین زمین نیز لشکر تمام بیامد نشستند دريك مقام شد بداندران شهر پر شور و شر ازان جمع کشتن پراگنده تر نه گاه ونه هیزم نه آب ونه نان زمین اینچنین آسمان آنچنان سیه بیشمار وخورش بیش و کم قضا از پس و مر گ در پیش هم نه ماندن صلاح ونه ممکن گریز نه امکان صلح ونه تاب ستیز سیه یافته بی هزیمت شکست سران سپه گشته بی پاو دست