Page 211

(١٩٢) بدانشوران سرا پا هنر همه فیلسوفی بریده ز سر بهر راه در چاره بشتافتند صلاح فلاح اندرین یافتند که شخصی رساند به اکبر پیام(۱) بگوید که ای سرور نيك نام چگوئی خداوند خود را جواب کنی چند بر بندگانش عذاب اگر چه سزاوار احسان نه ایم ولی آخر از بندگان وی ایم نکرده است زینسان کسی قتل عام خدا یاد کن تا یکی انتقام گرت دشمنی کرد سالار ما سزا یافت پس چیست آزار ما رها کن که تا راه ملك فرنگ بگیریم افگنده اسباب جنگ و گرنه بیا تیغ بردار ، کش دمادم چه لازم ، بیکبار کش بترس از خداوند فریاد رس بر افتادگان چند تازی فرس چو این گفتگو اکبر نامجوی نیوشید گفتش که از من بگوی که دادم شما را بجان زینهار ازین پس ندارم به پیکار کار بر آئید فردا که بی قیل و قال رسانم شما تا حصار جلال خود آیم نگهبانی ره کنم بغار نگران دست کوته کنم نباید که جز زا دره هیچ چیز بود با کسی از درم تا پشیز که در راه هستند غلجائیان کمر بسته برخون چو شیر ژیان بتاراج چون بر کشایند دست زهستی نبینند بالا و پست بره سیم وزر آفت جان بود تهیدست ایمن ز دزدان بود ازان نیش زنبور های عسل خورد گل که زردارد اندربغل رسید اینسخن چون باهل فرنگ شدند از طرب جمله گرم شلنگ شبا شب ببستند رخت سفر کمر بسته ماندند وقت سحر چو در پرده ابر بر تیره شب بزد صبحدم خنده نیم لب بر آمد زکوه آفتاب بلند ز ابر سیه بست مشکین پرند (۱) در نسخه «د» در عوض پیام کلمه سلام آمده است .