Page 183

(١٦٤) چه به زین که دل برشهادت نهیم قضای خدا را رضا در دهیم پی دفع آزار خلق خدا ببازیم در راه حق سر فدا چو مردان برایزد تو کل کنیم نترسیم و ترك تساهل کنیم زید اهر که حق ماندش دیر گاه رود هر که بخشد خدایش گناه برین مصلحت جمله بر خاستند تن از خود و خفتان بیاراستند بخود بست هر کس سلاحیکه داشت ز دل بیم و امید یکسو گذاشت دلیرانه دامان زده بر کمر نه اندیشه جان نه پروای سر پیاده دویدند مانند شیر بمردن بجان خوش بکشتن دلیر بمانند پیلان پولاد خای نهادند بر دامن کوه پای همه تن نهان گر چه زیر سپر زپستی ببالا نهادند سر باعداد شان بست در کوه شخ زبر بر کمر تیغ مور و ملخ بران شیر مردان پر خشم وجوش بزد کوس روئن زبالا خروش که دم راست دم راست سازید دم که غم نیست غم نیست غم نیست غم برآمد فغان درنگ از تفنگ (۱) که یعنی نسازید یکدم درنگ بلا اندران معرص گفت و کوب گرفت آنچنان طبل زن زیر چوب که زد کر ناناله های های فغان نای ترکی زد از وای وای سپاهان جنگی فرنگی سپاه به گردان کابل گرفتند راه بصد صدمت و کرد فرو شکوه ببالا ستادند مانند کوه نمودند کوشش بشاهین زدند چه در سنگ و بندوق غریین زدند زدی کولۀ آهنین از تفنگ بیامی بر اوج هوا سر بسنگ ۱ - تصیح خ « برآمد فغان بی درنگ از تفنگ »