Page 150

( ۱۳۱ ) نه از جاه و مکنت بود زود مست نه در مسکنت میشود زود پست نیاندیشد از دشمن و لشکرش بود گر نه جاه و سپاه و زرش نترسد اگر پیش دشمن شود به تنها تنی چون تهمتن شود امیر دلاور چو در چار کار ندیده کسی همدم و یار کار همه راستان دیده در کج روی فزون از همه مردم اجروی نشست آن جهاندار دانش پژوه بتدبیر با زیر کان گروه بگفت ای هژبران و شیران من رفیق وشفیق و مشیران من شما را کنون هیچ کس یاور است نه کشور نه لشکر نه سیم وزر است ز بی مایه مرد دست تهی زخامی است پختن دماغ شهی بزور ارچه سامی و یا رستمی دلیری چه تنها کند آدمی تفنگی نشاند غرور پلنگ چو تنها بر آید بمیدان جنگ بدانم که این قوم شوریده سر فرنگی زره برده باشد بزر مبادا که خیزند با ما بجنگ چپ و راست آیند و گیرند تنگ گشایند و بندند اندر ستیز در جنگ جوئی و راه گریز وگر دست کوته چه بیژن شویم گرفتار در دست دشمن شویم پس و پیش ندریسار و یمین پر از دشمنان است روی زمین کنون در جهان تکیه گاهی نماند ز آسیب دشمن پناهی نماند بخواهم که پیش فرنگی روم چو پیکان برلاطمه جنگی روم ببینم که تا از خطا و صواب چه پرسد چه جوید چه گوید جواب پذیرم گر از صلح گوید کلام بشرطی که از من پذیرد تمام شود رشته عهد چون استوار دگر پرده بردارم از روی کار