Page 151

( ۱۴۲ ) و گر بینمش رای کج در ز مان ز اندیشهٔ جنگ و کین بگذریم چو گفت این سخن میر دانش پژوه که ای رستم و سام میدان رزم صلاح تو نیک است و نغز و درست چه یارا که ما را صلاح سخن بظا هر نمی آید اندر نظر امیر هنر مند فرخنده رای ز لشکر که خویش هنگام شام شبانگه بر لاطمه چشگی رسید خبر برد در بان بسالار خویش خرد مند و هشیار و روشن ضمیر بفرمود تا قاصد هوشیار بیا ورد آئین پیکان بجای بگفتش بگو تا چه داری پیام در آئین شاهان نخستینه عزم بود گرچه دشمن حقیر و زبون چو ممکن نشد صلح آنگاه جنگ تو آنرسم و آئین شکستی چرا بر آورده تیغ از فرنگ آمدی روان راست گردم چو تیر از کمان سوی شهر ایران زمین بگذریم بگفتند دانشموران گروه فلاطون تدبیر و جمشید بزم حدیث تو لعل و در ست و در ست بپرسی و گوئیم کن یا مکن جز این راه راه صلاح دگر کمر بست بنشست بر باد پای روان گشت مانند ماه تمام ز گلگون فرود آمد و آرمید که پیکی رسیده است فرخنده کیش بگوید که دارم پیام امیر درآمد دران درگه تنگبار ( ۱ ) بر سم رسولان ستاده بپای بگفتا که گفت ای بلند احتشام بود صلح جستن پس آنگاه رزم شوند اولش ز آشتی رهنمون بجویند آنهم بچندین درنگ در صلح یکبار بستی چرا ؟ گشاده دهن چون نهنگ آمدی (۱) تنگبار : جائی که هر کس را دران دخل نباشد. اکبر نامه ( ۱۰۰۰ جلد ) بر عبدالاحد و عبدالغنی ح محمد علی بن محمد علی هاجر از پشتو تولنه یوم ۵-۱۰-۳۹ ش مطبعه عمومی