Page 247

( ) ه ا ر مغان مجله ، د صفحه داغای «عظیمی» سر پلی شکست و ریخت دی محتسب که شیشه مستان شکست و ریخت اسباب عیش با ده پرستان شکست و ریخت بنیاد زهد و تقوی زاهد که سخت بود از يك كرشمه نرگسس آستان شکست و ریخت رنگ بهار و آب رخ یاسمین و گل از شرم عارضت بگلستان شکست و ریخت طوف جفا شکستی وخونم ز دیده ریخت هرگز کسی ندید بدین سان شکست و ریخت شاخ مراد و میوه امید و برگ کام از برق یأس صر صر حرمان شکست و ریخت چشمت بنای صبر که محکم چو کوه بود از يك نسيم جنبش مژگان شکست و ریخت اکنون چه حظ ز قبا لعاقت نمیکنی ببر نام از سنگ پیری چون همه دندان شکست و ریخت (ش۴ م س۴) شب گریه زور کرد چوبیدل «عظيما» از هرسواشك شيشه طوفان شکست و ریخت ترجمه ، از شعربہ شعر چشمه و او قیا نوس بدغلو «شاهين» قطره قطره چشمه می افتاد از سنگی به بحر بحر گفتش؛ ای که گریان میکنی بد ترز زهر خواهشت از من چه باشد ای حقیر ای هیچ کس موج من؛ طوفان من؛ غوغا منم ای بی نفس چشمه كيك گفتا به بحر شور كهای مواج كبر میدهم پی های وهوی وافتخار از روی صفر آن وجودی کو بتو هرگز نگردیده عطا قطرۀ از آب شیرین و بنوشیدن روا (شماره « ۴۵» سال پنجم)