Page 246

( ) « ارمغان میمنه » هر شام و سحر به طواف بیت الحرام و روضه مطهره حضرت شفیع المذنبین علیه السلام سعادت اندوز ایدی ، و صاحب نفحات فیوضات سرمدی میگردد ما از جان و دل محبت شمار و هوا دار این قاصد عنبر شمیم بوده و میگوئیم : ای نسیم سحر از گلشن یار آمده همره قافله مشک تتار آمده مرحبا مقدم جان بخش ترا بنده شوم که به پرسان دل رفته ز کار آمده سخن عجیب تری بشنوید که در همان دقیقه که آقای نسیم میگوید (شبنم باگل سر گرم نوشیدن جام ملی بود) از (جربین تاسترن)و از(مرجان تا الیسکن) بلکه همه ساکنین گلشن از مرد تا زن بیکزبان اقرار میدارند که این واقعه غلط است و هر کدام علیحده قایلند که در آن لمحه شبنم بحضور ما نشته بود! (جربین خان) که صاحب نام و نشان ، و همواره مجلس نشین بزرگان بلکه مصاحب پادشاهان است و کاهی سخن یا در هوا ، و حرف بیجا کسی از زبانش نشنیده ، او هم بمدعای اظهار حا ضر بودن شبنم را بوقت معینه در صحبت خود نموده ، تفکرات عجیب و غریبی بدماغها انداخته : آری جای حیرت و باعث یکعا لم هیبت و دهشت است : يك جسم مفرد بیکدقیقه در هزار جا چسان میتواند عرض وجود نماید . اینجا سخن از عالم عقل می برآید و خامه ما نمیتواند عبارت آزمائی و زبان درازی کند ، از مکویات چگوید ، جز اینکه بنویسند : زهی تجلی نموده حسنت ، بچشم وامق ز روی عذرا يك کرشمه ربوده حسنت، تو ان یوسف دل زلیخا بباغ و بستان نسیم مویت، به لاله و گل نشان رویت تمام عالم بجستجویت ، بکعبه مومن بدیر ترسا به هر جوانی از و روانی ، بهر زمانی از و نشانی گهی برآید به شکل مجنون، گهی براید به رنگ لیلا به عقل نازی حکیم تا کی، بفکرت این ره نمیشودطی بکنهه ذاتش خرد برد پی، اگر فتد خس بقعر دریا ( ش٣٨ س ٥ )