Page 83

- ۷۸ - پای سروی همگی بنشستیم * و ز همـه نـوع سخـن پیوستیم ناگهان بلبلی آوازی کرد * با گل از محنت خود رازی کرد ناله اش در همگی كـرد اثر * در دل جملـه بر افروخت شرر گفت از جمله یکی كز چه سبب * نالـد ایـن مرغ بهنگام طـرب یارش اندر برو معشوقه بكام * از چـه رو نالد و از بهـر كـدام گفتمش ناله او زین راه است * كـه ز کم عمـری گل آگاه است که بدین رنگ و بدین حسن و صفا * دوسـه روزی نکنـد بیش بقـا اینچنین است خوشیهای جهان * کی خـرد منـد شـود غره بدان آنچه مسرور بدو نادان است * عـاقـل از دیدن او گریان است هركرا جهل بود حال نكوست * ای خوشا جهل كه آسایش از وست جهل کز وي بود آرام روان بهتر از عقل كز و کاهـد جـان ( رساله دانش ) ابیات فوق مثنوی است و مثنوی عبارت است از عده ابیاتی كه در وزن متحد و در قافیه مختلف باشند و در هر بیت هر دو مصرع آن قافیه داشته باشد . شعرای فرس مثنوی را باوزان مخصوص سروده اند وغالباً وزن مروجه آن بهفت بالغ می شود .