Page 197

۱۹۱ بيا ساقيا داد معنی بده نه اهل تمدن شرف ریختند بده می که تا ترك تازى كنم بده می که شاه معارف پرست طبیعت نمايان قانون شناس کسی کوکند امر کج همچو پیل درين عرصه چون رخ ره راستی بده می که یاد معارف كنم معلم چه شد آنکه دفع صداع تهی گاه دستان باو از زنك شنيدم كه آخر بموى سفيد پشیمان شد از اكل شرب نخست کمی گفت میگفت شب با پسر مخير بغض و انکا رو کبر جحود بیاساقي از صدق صدیق گوی دهان کج زبان کج دل و دیده کج نه شرم از جدا مجد و نژ خداي که بزم نو آمد ز اطراف ده به تدبیر تعلیم بکر بختند دمی ند به شاه غازی کنم بگویم که آه از معارف پرست ز ششدر برون نادریدند طاس شود عاقبت غرق درياى نيل اگر رفتی از صدق برخواستی دمادم وداع معارف كنم نمیکرد الا با طفلات خماع چنان نعره میزد در که و پلك ز بیم تلا مین ببر زنك ريد چه دید اینکه دین مبین شد در ست که ای قوة قلب نور بصر ازین شرکت آخر چه کردیم سود که بر تافت از دین اجداد روی ز يك هيئت كج كه بیند فرج نه از انتظام عمل تر بلا