Page 17

غمزهٔ ناوك دلدوز بمفتی فگنم تا زنوك مژه ام خشك كند خون بجگر شور در محکمه اندازم و آیم بیرون تا بقتل تو همه مهر نمايند محضر بعد ازان جانب کازر که پر فیض روم چون لدیغی که رود از پی حفظ منتر گوشهٔ فارغ و آهسته روم تا رد هم بفرستم ز در و بام به اكناف خبر بشنود واعظ بیچاره و آگاه شود خویش را سخت بگردن فكند از منبر دمکدمک خنده كنان پیش من آيدكويد خیز تا جلوه کنان با تو روم تخت سفر حل اشكال تو اینجاست که در خورد هوا صاحب ملك دران باغچه ايدبه چكر رقعهٔ میرستانم که بداد تو رسد شرح حال تو دهم عرضه بنوع ديگر اقتضا کردنه زانگونه که میكرد ملك اقتضائی که بود مايل او طبع بشر عرصه خود سخت شود سوی کرخ آرم روی چابك و تند و دوان همچو شمال صرصر خویش را در قدم پير بزرك اندازم هادی قافلهٔ راه هدي شيخ عمر آنکه دارد نفسش خاصیت باد دبر کرده اشجار کرخ را همه بی برک و ثمر يا كنم تو به و در حلقهٔ صحبت آیم با خروشی کشم و رقص کنم چون عنتر گر ترا هست سوالی و جوابی داری بازده باز سر شوق در آسوی حضر جواب حاجی اسماعیل به عیال خود وعليك اى ز تو گردیده جهان قطعهٔ زر مرحبا ای قد تو سر و دهان تنك شكر خجلم زانکه بود عضو چوقدت کوتاه مفتخرم زانکه بود فكر چو شرمت پر پر