Page 16

گر به ذاتش بسره لك فکندی پر تو کیست امروز چنوریز دو گیرد به ثواب فکر کوتاه من و مدح بلند اقبالش در دعا پیچم و خواهم که اجابت گردد یا رب این عزت دولت که خدا داد بدو ثابت وقائم و راسخ بخدا خوانی باد بعد از ادعیه وتوطیه احوال ترا کی غیاث الفقرا داده من ازوی بستان بش اگر پهلوی جدوار نگردد جاگیر گر طرف دید بدانسان که طرف میدیدت ياري و واسطه و حیله گری در خور نیست نزد قاضی روم و داد تظلم خواهم تابه بینند همه حسن گاو سوز مرا گویش زاغ سیه کشته بطوطی همدم کمر محتسب از نیم تبسم شکنم دست من گیرد و تا تخت قضا پیش برد بک نگاهی کنم و مست کنم محکمه را کیشدی خرم وشاداب چواز خضر خضر منصب از مردم نالایق و بر لایق زر شبه مو ربست که بر رازده ریزاند پر گرچه آلوده ام و دامن عصمت شده تر باد پاینده چو دعوی کرخ تا محشر تا مسخر شودش مملکت همچون کشور اندك اندك بمیان ارم و بنویسم بر یابه بخشش بمن و ورنه به بخشم بد گر ببرد اهل مرض هدیه کنان تاد کتر حاكم سابقة ساده محمد سرور ورنه در خفیہ همی رفتی تابر کدیر خاك برسر کنم و افکنم از سر چادر محتسب آید و گوید چه شده ایخوا هر کرگس زشت فگند است به هدهد شهپر تاپی خدمت من بسته کند زود کمر عذرآرد که بدین عاجزه بکره بنگر بل بفتوای خرد خط بکشم چون محور