Page 157

کس یاد نمیداد که سارق به کند مال کشتش ز آب خون بود خرمن از سجل شبگرد راهزن که بیغما رود بروز خندان کشید تیغ که بشکسته است چل شد مضمحل ز دلت بمان کار مملکت ماننده نظام که شد مو بمو چتل فارغ نبود هیچ دهی زیند و دزد و تبد یا تك تك تفنگچه و یا غژ غژ و ریل پاینده گك بدوستی سید گل بناز مطلق نداشت در همه ملك هرات بل امسال شد ز همت این هر دو خاص شاه منکوب و در بدر همه بیهوده و دغل بیچاره قمبر اور عبدا یکی شدند با هم برنگ شربت دو شاب با عسل ادنی خریفه بزم افاضی است روز و شب بادیده چون ترن ابروی چو خمل در کوچه معاشر بيك شیوه میروند خندان و تازه رو بهم سالمو كجل در اسپطال و هم بيك قطع خفته اند مبروصی جذامی و سلی و کور و کل گاهی به پیش فخر کنم گاه بر کپل گاهی به شعب دست برم گاه بر قلل یعنی که این دو هدیه بود مایه نجات خواه از ملل خلل رسد خواه از دول راز نهان ز قلم برونی کشیده می ما را جزای طول لسان کرده است شل فکر از میانه رفته و در مانده عیب جوی از بسکه کار ها شده از هر طرف چتل نه رشوه نه روانه را ی گره گشا چون دعوی کرخ نشود عقد فصل و حل پیرو جو ان و مستبد و حریت طلب در کار آینده ها که شود شعله مشتعل ارکان دولت هیچ نخواند پروگرام اعیان ملت از چه ندارد در وعمل