Page 761

صفحه ( ١٠ ) سال اول ـ مجله کابل شماره ( ١٢ ) که ما در هر چند سال کمی يك سبك و اسلوبی را در گفتن و نوشتن اختیار کرده و باز آنها را تغیر داده ایم ، این تغیرات خواه دراثر بدوکار و شروع انتهاضات فکری و تیقظات روحی و خواه عدم فرصت وفقدان وسایل و قایه این نزاکت های ادبی بوده باشد بهر حال تا کنون در بعضی نقاط مملکت خود به بر خی صحبت ها و مرقوماتی بر میخوریم که فارسی و طنی را مخلوط شده مییابیم ، اگر چه تا اندازه به مناسبات اختلافات وضعیات جغرافیائی که شامل ما مردم افغانستانی است باید هم این تنوع در گفتار و نگارش ما باشد چنانچه خود نگارنده اینسطورهم اعتراف دارم که اغلباً در زیر این تاثیرات آمده و بکلی مبرا نیستم ولی فعلا که دارای يك انجمن ادبی میباشیم میتوانیم و ظیفه این موضوعات را بطور دایم زیر دقت گرفته و همیشه متذکر شویم تا بمرور ایام اشتباهات ما اصلاح شده و مستقلا يك سبك و اسلوبی را که بعضی از نویسندگان و ناطقین و طن ما تا کنون در گفتن و نوشتن خود محافظت کرده و بشیرین ترین وضعیتی در موارد لازمه ادا مینمایند سایرین ما هم بعمومیت پیروی کرده باشیم . چه اساس سخن گفتن و استعداد نوشتن در زبان فارسی فی مابین ما ها موجود است فقط نواقصی که جزویات گفته میشود و فعلا افکار ما درك كرده توانسته است ازین قبیل بشمار میروند : اولا يك فرق کلی بین گفتن و نوشتن داریم که آنچه بزبان میگوئیم با آنچه در روی کاغذ رقم میشود هيچ يك شباهت لسانی بیکدیگر خود ندارند ولو این تفاوت بواسطه که نوشتن ها جنبه ادبیات بخود گرفته و تلفظ عام فهم تر است در تمام السنه اقوام عالم وجود دارد ، بازهم میتوانیم احساس کنیم و بگوئیم بین ما تفاوت شفاهی و قلمی قوی تر است و امید میرود ترقیات علم و معارف چطوریکه ملل مترقیه را تنویر کرده و این تفاریق را بین آنها کم کرده از بین ما ها هم