Page 760

صفحه (۹) سال اول - مجله کابل شماره (۱۲) متنوعی برشته های تحریر کشیده شده و بصحایف کاغذ صورت نقش و رسم می بندند. خوب وزشت تحریر و تقریر یا فصاحت وسلاست گفتن و نوشتن هر قومی را بلهجه و آهنگ متداول وسبك و اسلوب مروج فی مابین آنها میتوان شناخت وتعبیراتی نمود ، مثلاً هر بیان خوش یا موضوع غم انگیزی را انسان از لهجه طبیعی وزبان مادری يك قومی بشنود بیشتر حظ برده یا متاثر و محزون میشود نسبت بشخص خارجی که عین همان موضوعات و بیانات را بزبان آنقوم ادا کند ، همچنان سبك تحرير حتى غيره وضعیات رسوم و آداب مخصوصه يك قوم بطور تقلید چندان مایه حظ ولذت اهل ذوق اقوام دیگر واقع نخواهد گشت بموقع نخواهد بود يك بيتي را هم حسب معمول ملك خودما درین مورد دلیل بیاوریم: هر کس بوضع خويش عزيز است و محترم از شير حمله خوش بودو از غزال رم بدیهی است است اگر بطور معکوس رم غزال را بشیر و یاحمله شیررا بغزال نسبت داده و تعریف کنیم بسیار بی نزاکت خواهد شد . در وطن عزيز ما افغانستان اگر چه زبان ادبی و رسمی ما فارسی است ولی همه هموطنان ما متحسس شده باشند که تلفظ و تحریر معموله ما بمناسبات فارسی متداوله جاهای ديگر يك وضع و اسلوب مخصوصی دارد که ما ها اگر همان لهجه تلفظ و سبك تحرير خود را حفظ نکرد و بسلیقه دیگران پیروی کنیم گویا نزاکت های لازمه زبان خود را باخته خواهیم بود. بالخاصه از عرصه های بیست و بیست دو سال باینطرف که نهضت های روحی و انقلابات ادبی بیشتر درین سرزمین بسط یافته و خطابه های بسیاری از ناطقین شنیده و آثار قلمی از نویسنده گان وطن نوشته شده بسیار دیده میشود