Page 2437

شماره (دوازدهم) سال دوم خمر به یا باده حقیقت (۲۱) استخوانهایم بپوسند.» رعایت نشوه و نشاه از لطایف لفظیه شاعر است ۳۱ – «باید آنرا تنها بنوشی، و اگر خواستی مزج کنی غیر از لب جانان از چیز دیگری مزج نکنی!» تضادهای عدل وظلم وصرف و مزج و تجنیس ظلم وظلم (بمعنی درخشانی دندان) نهایت لطیف است ۳۲ – «باید که آنرا در میکده بنوشی و با نغمات الحان بنوشانی چه نغمات آنرا بیشتر دلکشی می سازند.» تجنیس کامل الحان (میکده) والحان (لحنها) وقلب نغم وغم، دیدنی است. ۳۳ – «این باده یکروز هم با غم یکجا نمیشود همچنان نغم و غم هم با هم جمع شدنی نیست.» پس این مسرتها را با هم جمع باید کرد. ٣٤ – «در مستی این باده اگر چه یک ساعت باشد، انسان دهر را مطیع خود و خود را حاکم می بیند.» تضاد ساعت ودهر وطوع وحكم ٣٥ – «کسی که حیات را بی این مستی گزشتاند عیش دنیا را ندید و کسی که در مستی آن نمرد، عقل او فوت شد.» تناسب الفاظ، زندگی، مرگ، فوت بی نشه زندگانی چندان نمک ندارد حیف است زین خرابات مینا چشیده رفتن ٣٦ – «باید بر حال خود بگرید کسیکه عمر او ضایع شد و ازان شراب هیچ نصیب وبهره نبرد.» ۱۱۰۹