Page 1934

شماره (هشتم) سال دوم مجله کابل (٢٦) وقتیکه من بحضور تو کوشش خمیدن میکنم. عجز من بآن معرا جیکه قدوم تو پیش مردم مفلس و حقیر میر سد نمیتواند رسائی حاصل کند . غرور در آنجا رسائی ندارد جائیکه تو در میان مردمان خوار و مفلس و ذلیل که لباس عجز در بر دارند تردد می نمائی. قلب من آنجا راه یابی ندارد جائیکه تو در میان مردمان مفلس و بینوا حقیر و ذلیل دست بی یاوران و بیچارگانرا میگیری. نغمه یازدهم تو این انشاد نغمه و سرود (١) و این تسبیح و زمزمه تقدیس را بگذار ! تو در را بسته بگوشه تاریك و خاموش خانقاه ( دیر ) پرستشی کرا میکنی ؟ چشمهای خود را باز کن ! به بین خدای تو رو بروی تو نیست ؟ او آنجاست جائیکه دهقان قولبه خود را در زمین سخت میراند . جائیکه سرك ساز سنگ می شکند او همراه شان در آفتاب و باران است و لباس او بخاک آلوده است. این خرقه سالوس را بکش و بینداز و مثل او بر خاك زمين بيا سا ! آزادی ؟ این آزادی کجاست ؟ آقای ما معضدلات آفرینش را برضای خود متحمل شده است، او خود را همراه ما برای همیشه پابند ساخته است . از تخیلات خود بیرون برآ ! این گلها و بخورات معطر را یکسو فگن ! اگر لباسهایت پوسیده و مندرس است چه پروا. بحضور او حاضر شو و در حضورش با عرق پیشانی و محنت و جانکاهی ایستاده باش. نغمه دوازدهم آنوقت، که در سفر من صرف میشود بسیار دراز است و جاده هم دور و دراز - (١) مراد از عبادت هنود است که در لباس سرود میکنند ( مترجم )