Page 1549

شماره (پنجم) سال دوم رباعيات (۲۱) «رباعیات» از طبع جناب مستقی کردند بسی بلند عنوان هنر عالیتر از افلاک بود شان هنر مارا نتوان گفت بجز باد بدست دستی نزدیم اگر بدامان هنر آب رخ هر قوم هنر میداند اقبال دهنده وطن مرداند ننگ ملک اند و عار ملت بجهان آنانکه سفیه و دون و بیدرداند نام وطن ار بلند سازی مردی گر جامعه ارجمند سازی مردی بالله غلط است اینکه گویند عوام شیرافکنی فیل بند سازی مردی برخیز که بهر ملک کاری بکنیم خیر وطن آنچه هست باری بکنیم چیزیکه بود مفید اولاد وطن آن پیشه رویه و شعاری بکنیم مسعود کسیکه نام نیکو می برد از اهل سعادت بجهان گوئی برد از گلشن اخلاق گلی دسته نمود از گلبن بیخار حیا بوئی برد پرگل بود امروز گلستان وطن صد شکر کنون بلند شد شان وطن این فرد وطن پرست این نادر عصر شد چشم وطن روح وطن جان وطن بی شغل و عمل گر آب و نان میطلبی سودیست که از جنس زبان میطلبی جز کوری باطن نبود هیچ دلیل از گوش اگر کار زبان میطلبی عالم همه جسم آمد و جان است عمل سود همه کس در دو جهان است عمل ای ترک عمل نموده از بدعملی آخر که ترا گفت زیان است عمل شرط است پی اهل جهان کوشیدن خوبست ترا از دل و جان کوشیدن رفتن ززمین بآسمان نیست محال سهل است بسی اگر توان کوشیدن ٤٥٠