Page 1550

( ۲۳ ) مجلۀ کابل شمارۀ ( پنجم ) سال دوم برخیز دلا كه وقت كار است كنون هنگام گل و فصل بهار است كنون سیر چمن و رفتن گلگشت ضرور بیكار قرین ننگ و عار است كنون كاری كن اگر بخویش كاری داری از خود بفشان اگر غباری داری بی شغل بود حیات مشكل بجهان تا جان بتن است كار و باری داری اقوام و ملل چو خویش و پیوند بهم روزی دو درین جهان كه با شند بهم نا سازی و بیگانگی از سر بنهند یارا نه برا در انه سازند بهم از اهل زمانه مردم آزار بد است آدم صورت بسیرت مار بد است در گلشن كائنات تا خار و گلیست خوبست بگل شبیه چون خار بد است تارسم زیان و شیوهٔ سودی هست از اهل زما نه چشم بهبودی هست هر وقت زیان سراغ سودی دارد امید زآتش است تا دودی هست تا قید حیات كار میبا بد كرد سعی وعمل اختیار میباید كرد از تنبلی كه مرد نش باید گفت گر عقل بود كنار می باید كرد از علم علاج جهل باید كردن دشوار زما نه سهل با ید كردن در ترك كمال وكار نا اهل مشو خود را بکمال اهل باید كردن باید بجوانی غم پیری خوردن تا کی غم میری و نمیری خوردن باید خور دن رشك كمال و هنرت نی رشك امیری و فقیری خوردن ٤٥١