Page 1415

شماره (چهارم) سال دوم مجله کابل (۱۸) میشود . سبحان الله چه منظره دلربا و چه تابلوی پر مضمون مصفا ، آسمان مثل اطلس لاجوردی دامن معشوقه گسترده و ستاره گان مانند شاری های زرین که قدرت برو نثار کرده ، بنظر می آید . قلل جبال بنور اولین قمر طالع منور وقله با برف مستور حوض خاص مانند «کوه نور» میدرخشد . دل من از ذوق غیر مفهومی میجهد و يك مسرت مرموزی سراپای مرا فرا میگیرد این ذوق چه ذوق است و این مسرت از کجاست؟ هیچگاه چنین نبودم مثلی که روح تازه قالب مرا فرا گرفته باشد يك تحول غیر مرئی در خود احساس میکنم . روح من يك شعر زنده گردیده و از هر تار مویم نغمه سر می زند چشمم خود بخود بر کتاب باز می افتد و این اشعار در مخیله عرض تجسم میکند : - « الوداع سوزان » «الوداع سوزان عزیز ، ای گل با طراوت ، الوداع ، که تنها چند روزی با من محبت نمودی این ایام مختصر مقدسترین عشقها را در من تولید نموده ! نمیدانم که در فراق تو ستاره نحس من مرا بکجا خواهد کشاند ؟ تا هم میروم و از تو بسرعت دور میشوم . » «میروم ، وهنوز هم حرارت بوسه وداع تو بر لبهای من میسوزد در آغوش من هنوز جبین مقبول تو محسوس میشود . آیا حس نمیکردی که قلب من در آغوش تو چطور میجهد ؟ و از تو چقدر بمسرت میزد ! تا هم میروم و از تو دور میشوم ، با عشق تو و محبت تو ! » «چه تحسر و تا چه اندازه افتنان در وداع مستور بود ، همه حرکات و حتی قطرات درشت اشك تو مرا دیوانه میسازد ! نگاه تو مرا بحیات دعوت میکنند و نیم نگاه تو در وقت مرگ تسلی خواهد داد ٣٤٤