Page 66

عشق و وظیفه یا شب اخیر بلدیه شنیدم که شما در خانه ما جای میگیرید، صبر کرده نتوانستم، راست میگویم مقتدر به کتمان آن نشدم، تمام واقعه را متصلا به عمه ام شرح دادم ! دختر خنده میکند، چهرة او مانند سرخی شفق قشنگ و زیبا شده و گونه های او مانند گلبرکهای گل تازه و با طراوت تر گردیده ابان یاقوتی خود را پیچ و تاب داده تکرار می خندد و می گوید: - به این پیش آمد هیچ اهمیت ندهید . این تصادفات راحت شما را بر هم نمیزند. تا انداز : که در توان ما ست صبر و تحمل خواهیم کرد. شما از هر جهت مستریح و آرام باشید. بعد از کمی توقف از بالای میز قاشق و پنجه را میگیرد. بازوی خود را بطرف ضابط کرده بوضع شوخی آمیزی می گوید: - جناب كاپیتان ! شور با سرد میشود. با دست های خود آن را بشما تهیه نموده ام. ضابط هیچ جواب نمیدهد. چشمهايش بيك نقطة مقابل دوخته مانده است... - طعام میل نمیکنید ؟... خانم پیر، اشکهای خود را که در رخسارش مانند دانه های مروارید غلطان است با پشت دست خود پاک کرده می گوید: - دخترم، كاپیتان نان خورده است تنها برای اینکه یك شب خوبی را سپری سازیم دروقت نان رفاقت ما را نیز پذیرفتند. چه شرف بزرگی است برای ما !.. كاپیتان ! در همین دقیقه حس میکند که گرمی فوق العادة بمغز سرش هجوم آورده است گونه هایش پرش میکند ، کف دستش می سوزد... دفعتاً ! مشت های جمع کرده بر روی میز زده اظهار میکند: - کافی است! خاموش شوید!.. صدای تان را قطع کنید. فقط برای اینکه یك پیر مرد گستاخی را که میخواست مرا بکشد و پیر هم را حقارت کند، کشته ام، و از ماها است به این طرف که عذاب وجدانی را کشیده. و نظیر شخصی که مرتکب جنایات بزرگی شده باشد روحاً معذب هستم بس است نزديك است تباه شوم، مرا بگذارید و دیگر گرد این کلمات نگردید ، بس است نزديك است مغزم از هم متلاشی گردد. همان اشخاص دیده می شوند!... كاپیتان با رنگ زرد همچو کهر با و چشمان بیطور _ 59 _