Page 31

عشق و وظیفه یا شب اخیر س میکند... چاوش میگوید: - نترس ، ای بی ناموس! نترس ، بعد ها با تو حساب خود را میبینم ... حال زود باش برای من يك پارچه ململ بده! دختر از گفتار چاوش چیزی نمیفهمد... چاوش با دست خود ضابط را نشان داده و يك قسم حرکات با دستهای خود اجرا کرده و به او میفهماند که برای بسته کردن بازوی ضابط یکپارچه ململ میخواهم.. دختر جوابی نمیدهد. - ای قحبه! چرا اینطور خیره خیره بطرف من مینگری؟ زود باش، از جای خود برخاسته يك پارچه ململ بیار ... دختر چیزی نمیداند. بالاخره چاوش به طرف ضابط دور خورده : - كاپيتان ! احتیا ج مرا باین زن بفهمانید؛ کاسه صبرم لبریز گشته. بسرش کدام اسکد خواهم زد ... ضابط آهسته آهسته روی خود را بطرف دیگر دور داده و چشمهایش که مثل یکشب سیاه است، متوجه چشمهای سبز دختر میشود ... يك آن همان طور باقی میماند... با یکصدای خفیف که حس شفقت و مرحمت را در انسان زنده میکند: - مادموازل ، چاوش، از پیش شما جهت بسته کردن بازوی من يك پارچه ململ پاك خواهش میکند. دختر جواب نمیدهد... آهسته آهسته دست خود را بالا کرده بطرف الاشه خود میبرد. انگشتان خود را بجائیکه مشت ضابط خورده است وخونیکه از آنجا بطرف پائین آمده میپاشد میگذارد. انگشتانش خون آلود میشود بعد از آن دست خود را از الاشه خود پس کرده و بطرف ضابط دراز میکند ... لبهایش بحرکت آمده اظهار میدارد : - : ململ پاك ندارم اگر میداشتم اول به اول زخم خود را بسته میکردم. ضابط هیچ صدای خود را نمیکشد. رو به چاوش کرده: - : ململ ندارد، میگوید اگر میداشتم زخم خود را بسته میکردم . صرف نظر میکنم ، هر جا که باشد حال چاوش صحیه میرسد . چاوش فحشی بزبان آورده و پس میگردد . دو دقیقه بعد چاوش صحیه نفس زنان و پرهیجان داخل اطاق میشود، بکس دستی خود را بالای آرام چوکی انداخته نزد ضابط میرود : - كاپيتان من .. ! -٢٤-