Page 22

عشق و وظیفه یا شب اخیر دختر پاهای كوچك و برهنه خود را بروی تخته های سیاه وتاريك زینه گذاشته آهسته آهسته فرود آمد ... ضابط در عقب آن پائین شد.. از بیرون صدای شرشر باران بگوش ميرسيد.. آنها پیش میروند.. سایه های شان بروی دیوار بزرگ شده میرود ... ضابط بطرف راست خود اطاقی را که دروازه اش باز است نشان میدهد و میگوید : - اینک در اینجا است! دختر هيچ صدای خود را نمیکشد... با قدم های خیلی آهسته و ترسان به اطاقی که با ضیاء کم رنگی روشن است مستقیمامیرود بدهن دروازه ایستاده میشود... می بینم که مواز نه اش خراب میشود ... فقط از خاطر یکه نه افتددست های لرزان خود را بدیوار تکیه میدهد. در بین اطاق يك صندلی موجود است. در بالای صندلي يك جسم در از انداخته شده و با يك كمبل پوشانیده شده است... تنها چیزیكه دیده میشود دو پای برهنه بی رنگ و انگشتان خمیده است و بس. چند متر دور تر چراغی روشن است. در پشت چراغ يك نفر بهره دار ترك دیده میشود که با نوك برچه خود بدیوار سنگی خط های سیاه کشیده است ... در بین این خاموشی عمیق و صحنه مدهش تنها صدای تنفس خود را میشنویم . دختر از دو دقیقه باین طرف همان طور بدهن دروازه استاد ه است. نه فریاد میکند نه راه میرود. نه پس گشته میتواند. چشم هایش بپاهای برهنه و انگشتان منجمد پدرش مانده است... بعد از کمی آهسته به پیش این هیولای سیاه و نزديك پاهای برهنه بزا نو میشود . از هر دو رخسارش اشکها میریزد. نه فریاد میزند و نه بصدای بلند گریان میکند. با لعكس با چشمان تیره و گریان خمیده نشسته است ... هيچ يك حرکتی نیست. دقیقه های مدهش میگذرد... نهایت آهسته آهسته سر خود را بلند میکند. دست های خود را بدیوار سنگی اطاق تکیه داده استاده میشود... پس میگردد راه میرود و میرود تا دهن دروازه بمقابل ضابط كه مثل يك مجسمه استاده شده می آید... چشم های سبز گون واشك آلود خود را به چشم های ضابط میدوزد.. . شور خوردن لبهایش را می بینیم و آهسته بيك صدای نرم فقط همینقدر میگوید : - ١٥ -