Page 62

(٥۰) جنگ نامه مشو عاصی از درگه شهریار مکن رحم بر خود مکن خوار و زار ببندیش زین لشکر بیکران ازین نامداران کین آوران که هر يك بپرویز امیرد آشنائد تو گوئی جهان را بدم در کشند بیا ومرا بوس تخت و کلاه کنم پایه تخت اندرسماء فراوان تر اسر فرازی دهم بهر خواهشت دلنوازی دهم تو سالار اشکر شوای نام جو شواز جمع کام آوران کام جو ازین خواهشم بد گمانی مکن نه از ترس من با تو گویم سخن همی رحمم آید که چون نوجوان شود کشته از دست نام آوران بیا و بکن رحم بر جان خویش زلاف جوانی مکن سینه ریش مرا گفتن اینجاد گر سود نیست ترا جز نفاق هیچ بهبود نیست پذیرنده آن گفته تا جو ر- بدل بست چون نقش کآدر حجر ازان پس روان گشت آن هوشمند سوی قلعه با گفته دل پسند چو آمد بدیو از نزد حصار فغان کرد کای مردم نامدار رسولم زدرگاه شاه آمدم همین لحظه از پیش کاه آمدم پیام فرح بخش دارم بکام که گویم بدان خسرو نيك نام چو بشنیدند آن مردم هوشمند کشیدند و را بظار کمند ببردند بر جانب کینه خواه بایستاد و آورد خدمت بجا بفرموده بنشست و بکشاد لب ببر بست پیوسته دست ادب هر انچیز کز شاه سخن در شتفت همان گونه بازش به سالار گفت چو سالار جنگ آوران کرد گوش بر آورد چون شیر جنگی خروش بگفاش که بر گردرو سوی شاه بگویش که ای شاه با عز و جاه مگو دیگر اینگونه از بیش و کم که خود را شماریدم اکنون عدم بجز جنگ نبود مرا گفتگو اگر چند تیغ آیدم در کلو مرا جان بدست کسی اندر است که او چون تو کس را نه فرمان بر است ورا هر چه خواهان شود آن کند نه همچون تو کاری بفرمان کند