Page 63

(٥٦) اگر عمر باشد مرا پاید ار چه باکم زجنگ توای شهریار اگر رشته عمر گردد گسست خوشم گر بمیرم بجنگت ازمان ازان به که در خانه همچون زنان ازین گفتن اکنون تراسود نیست مرا جز ره جنگ بهبود نیست میا و رازین گونه دیگر پیام زمن شاه را گفت باید سلام بدانست قاصد که با این سخن درخت مروت جدا شد ز بن زجاخاست شد جانب شهریار بدو گفت پیغام آن نامدار به شاه گفت کانچیز بشنیده بود شه اش گفت گاه آتش و گاه دودود بفرمود بر نامداران جنگ که ای جنگجویان خیل فرنگ چو فردا کشد سر ز چرخ آفتاب براندازد از روی گیتی نقاب روان بر سر قلعه جنگ آورید نه شاید زمانی درنگ آورید بگیرید این شهر غزنین تمام نمانید زنده کس از خاص وعام بدست آورید حیدر نامدار فتد زنده در بندمن خوار و زار جگر بند سالار کابل چنین شود کنده از بن فتد در زمین بهندش فرستم برهنه سرا که گردد سرم خالی از ماجرا بدین قول گشتند همه استوار ببین چیست فرمایش کردگار پس از چند آن قاصد تیز گام رسانید برشاه کابل پیام همه گفته ها با ز گفتی بدو سرشکش ز مژگان چکیدی برو شد از بهر فرزند آن کینه خواه رخش زرد چون مهره کاهربا همان لحظه هم افضل از باميان بیامد به کردار شیر ژیان به پیش بدورفت مالند یاد ببوسید دست شه آن نيك زاد دلش پر کدورت ازین رستخیز سرش رزم جوینده و پر ستیز دل شاه کابل بدوشاد گشت تو گوئی که از محنت آزاد گشت بشایدبروسوی رو شهریار که ای غافل از گردش روزگار بدو گفت کای افضل هوشمند سر تخت بادا بچرخ بلند