Page 61

(٥٤) بگفتا که هر چیز خواهان شود ستادیم ماهم بدان رسم وراه وزان بعد بر قاصدی تیز گام که بر گوی ای شاه فیروز بخت اگر آب در دست داری منوش که هنگام تفنگی بیا مد بیا ازین بیش میخند رای در نگ چو قاصد سخن های او برشنید وزان بعد آن حیدر پهلوا ن که تا برج وبارو فرو کوفتند بهر کنگره ساختند جای جنگ بکرد اد دروازه ها خا کریز یلان فکراسیاب خدا ساختند که آن لشکر شاه شجاع در رسید فتادند برد و ر قلعه کنون شد آن بخت فیروز چون مشتری بدل گفت کا قبال پایان رسید ولیکن که تا جان بلب نایدم چو از کینه عاجز شود شیر مست که خورسندی نام داران شود ببينيم فرمان فر مان روا فرستاد بر شاه کا بل پیام سزاوار وشاهنشه تاج و تخت اگر تیر در شصت داری مکوش بر آورد بایدت اکنون سیاه که آمد جهان فراخی به تنگ چو صر صر سوی شهر کابل دوید بفر مود برخیل جنگ آوران دلیران بهر گوشه آ شو فتند میان را به پرخاش بستند تنك سر کینه جویان شد. پر ستیز روان زنگ از تیغ بر داختند به اطراف غزنی همه صف کشید فقط را میان کرد خلخال لوز مکین وارما بین انگشتری فلك تیغ بیداد عر یان کشید سر از کینه خواهی نیاسایدم همان به که در خاك سازند نشست قاصد فرستادن شاه شجاع در قلعه غزنین نزد حیدر خان . وزان پس سپا هدار خیل فرنگ طلب کر د مر د سخن پیشه بدو گفت کای عاقل هو شیار بگویش که ای شیر پرخاشگر مدن رنجه تن را ز خود پروری شجاع یعنی آن شاه بی نام و ننگ جهان دیده و دور ا ندیشه بر و جانب حیدرنا مدار کلاه شهی با بدت ز یب سر میندی کفران این داوری