Page 39

(۳۲) همه مردمان صلاح پیشگان همه دور بین کار اندیشگان دگر نیز آن جمله شهزاد گان دل همچو گلبرگ دلشادگان بتابید رو شاه گفت ای سران مرا کرد این مصلحت سر گران نخواهم که این پیر تس فتنه باز رود زنده زین ملك فیروز باز بپیرم سرش چون سر گوسفند نه حاجت بتجهیز باشد نه بند چرا کابن فریبنده بدسرشت بدو نيك ما در قلم بر نوشت سر کار مارا همه یافته دلش سوی رفتن عنان تافته شود پر ده کبرماواژ گون درین ملك لشکر کند رهنمون نمانم رود زنده سوی فرنگ که بر جای ماند مرا نام و ننگ چه گوئید پاسخ چه دارید همه؟ چه دارند شایان این زمزمه؟ نخستین بگفتاکبر نامدار که نیکوست این گفته ای شهریار اگر زنده این شوم بیرون شود جهان جمله چون موجۀ خون شود مرآنان که در عهد پرسی بدند بگرداب حرص و طمع حس بدند بدل گفت آن جمله بی مایگان تهی مغز از سر سبک پایگان اگر پرس اینجا بگردد خراب نباشد بمسامع در هیچ باب زرومال از و بیش موجود ماست که در بود او نیز بهبود ماست بود سرش در بند احسان کنیم بکوشیم تا دردش در مان کنیم همه گفت ای خسرو داد گیر زمانه بفرمانت بسته کمر یکی رسم نیکو بشاهان دهر بماند ز پیشینه ها یادگار که برقاصدان مرگ و زندان و بند ندیدند بر هیچ صورت پسند ازین کرده بد نام گویند ترا سبك ای گران نام گویند ترا بگویند کزخاطر گنج و مال ورا کشت با حیله و قیل و قال بمانش شود سوی اقلیم خویش بفكر سر و کار و تعلیم خویش زيك تن جهان خالی و پر نشد که از يك صدف بحر پر در نشد ز لشکر چر اباك داريم ما که جود ايزد پاك داريم ما