Page 40

(۲۳) جنگ نامه خداوند با شد تو اب و همه چوشاه این سخن را ازیشان شنید بگفتا ز فرمان روشن روان بفر مود آن زیب تخت و کلاه بر فتند آ وردند او را کنون بگفتا چه فرمائی ای شهر یار بگفتا که روسوی شاه فرنگ زمانه بود ز یر فر مان تو نداریم از اتفاق تو عار من از اهل اسلام و لشکر همه نمودین نصاری پد یر فته شتا بند این لشکر پاک دین بسی در کدامین مکان بپیچند لشکر بهمد یگرا کشند آب شیرین بسی تلخکام شب وروز یکجا نگنجد بسی پذ یری مگربد ین اسلام را وگر نه همه گفته بیهوده است میاوردکروسم نیرنگ را چوبر این سخنهاشنیدی در شت بیاور د گفتن سخن بیش و کم زجا خاست پرشد بابخام کار کسا تیله باوی به پیمان ببند ز هر نيك و هر بد نگهدار همه بیغد ه دلش را بیدا نو کشید نبا شم برون گرچه باشد زیان که تا پرس آید در ین بارگاه در آمد تواضع کنان سر نگون که فرمان بجا آورم بنده وار بگویش که ای شاه با نام وننگ فلك چتر سا یه گر دان تو ولی هست ما را دگر رسم و کار بدین آمیی اندر چاکرر همه عمید و نیک لشکر چنین گفته رخ خود بسوی تو الا به کین نزاعی فتنددر میان سران مدا را شود دور در ماجرا کشد میوه پخته کنا ری بخام مراین را چنان چاره سازد کسی که یابی از آن گفته ها کام را د لم را نشاید بسوی تو بست چه سازی بیان صلح یا جنگ را بتیغ خمو شی ز بان را ببشت همی گفت بر چشم پیچید ه دم که تارخت بنددز کا بل د یار بنا بود او دل پریشان بد ند