Page image — the source of record
Machine transcription
(۱۹۲)
بفرمان بر نس سپاه فرنگ نهادند آتش بکار تفنگ
جهان را سراسر گرفتنی فغان چوشب گشت آن روز روی جهان
وزان سوی هم خسرو پاکدین یل تاجو ر شاه کابل زمین
بفرمود بر نامداران کار بهريك كه ای سركش و كامگار
بگیرید این کا فران را بجنگ زنید آتش اندر سپاه فرنگ
چو فرمان شاسر کشان یافتند بهر گوشه چون شیر بشتافتند
ز هر دوسو آواز : گیر و دار بر آمد بدین گنبد بی مدار
صدای تفنگمان پهلو شکاف دل بیدلان برد روز مصاف
ز هر گوشه هر يك بزرگان كين شدند در پی قتل اعدای دین
بچنگ اندر آویختند بی درنگ باریختند خون ز خیل فرنگ
دران وقت آن بد گهر سرفراز بیاوا مدش ر از دیرینه باز
در قلعه بر بست بر روی شاه زدی تیر هر سو بخیل سپاه
هر آن قلعه کو ز بر فرمانش بود بفرمود دروازه اش بست زود
ز دی تیر بر جانب مومنان نفاق آمد اندر میان سران
بدین کار گشتند حیران همه ز نزديك او شد گریزان همه
د ران جنگ چاکو . نزديك بود بر آمد سپاه اندران جست زود
سپهدار کا بل چو این کار دید گل باغ ا مید خود خار دید
بجاتید هر سوی آن کوه سار ابا افضل و عمر نامدار
بیامد میان سپاه همچو شیر بزد با نگ بر سرکشان دلیر
که ای نامداران فیروزگار مینداز کف این فرصت گیر و دار
علیخان و درویش و دیگر غلام رجب، خان محمد شه شاد کام
.... همه نامداران کار بگفتند کای خسرو تاجدار
که ای شهریار ا میندیش ازین بکوشیم در قتل اعدای دین
بباشیم دایم درین کوه سار به پیچیم با او بلیل و نهار
شود دین و دنیا همه بهر و ر نیابد کسی رازبان و ضرر
وزان سوی هم برنس پسرز کین نما ندی هراسش زیروا زمین(؟)
بیامد به نزديك اودا کشر بدو گفت کای پهلو پر هنر
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.