Page 200

(۱۹۳) جنگ نامه مرا باید اکنون بخیل سوار که مر دوست محمد ازین کوه سار بگیرم سر راه او را بتنگ بدو گفت برنس که رو زود تر جهانید بس داکنز همچو دود گرفتی سر راه او را به تنگ نگاه کرد بر داکنز شهریار بشاگفت افضل که ای کامران از ین زندگی مرگ برتن نکو یقین است ایزد بمن بخت داد نیابیم بدو این زمان دستبرد بمیدان کنی از دست من جان برد بدو گفت خسرو که تاخیر چیست همین گفت شاه و جهانید اسب بدشت آمد از کوه خارا فرود سر افر از افضل یل نامدار دگر سر کشان کوهستان زمین گرفتند سر راه نصر انیان جهاندند یکبار همه بی درنگ بنصرانیان اندر آویختند خروش دلیران برافلاک رفت صدای چرنگیدن تیغ تیز بسی سر بیفتاد در روی خاك گلستان غم عرصه جنگ شد دلیران کابل زمین بی درنگ تهی ماند اسپ و تهی ماند زین قیامت بپا شد دران روز جنگ روم تازیان جانب گلہار مبادا رود جانب برکنار ز هر دوسویش برسر آریم جنگ مبادا که زی در رود بیشتر بهمراه جنگی سوار هر چه بود ستادی بمیدان همه بهر جنگ که آمد بمیدان سگ بد شعار نماند کسی در جهان جاودان که باشیم اینگونه بی آبرو که آمد سپاهش بمیدان ستاد وگر نه مرا هیچ خواهد شمرد اگر بخت من راه فرمان برد در اینجا مدارا وتدبیر چیست شتابان بکردار آذرگشسب سواران بد نبالش آن هر چه بود سپهدار آن عسکر کامکار فرود آمدند جمله در دشت کین کشیدند شمشیر کین از میان زدند خویش را در سپاه فرنگ بشد گرم بازار خون ریختند بچشم مه ومشتري خاك رفت برآمد بدین گنبد پر ستیز یلان را با سینه شد زخم ناك زخون یلان خاك گلرنگ شد بسی کشتند از مردمان فرنگ گریزند اسپان دران دشت کین زجوشیدن و کوشش نام ننگ