Page 180

(۱۷۳) جنگنامه که بر شاه توران رسید آگهی که شا ها همه وقت با دت بھی رها شد سپهدار کا بل ز بند چه فرما ئی ای خسر و هو شمند حریفانش از باغ بر بوده اند ندا نم کجا راه پیمو د ه اند سپهدار توران چو بنهاد کوش تو گوئییش ازسر برون رفت هوش بفر مود آنگاه بمردان کار برا یید د نبال آن شهر یار بود آنکه با شد بچنگ آیدا چو آهو بچنگ پلنگ آ یدا بفرما ن او سر کشان تاختند ده و بیست هر گوشه پر دا ختند گرو هی از ان خیل نام آوران گر فتند ره جا نب کا ر وا ن غبار زمین بر فلك بر رسید که آن کار وانی در آن گرددید بماندت حیران که این گردچیست فلك برمزاو که خواهد گریست وزان پس سپهدار کابل دیا ر دران کار وان چون گرفتی قرار همی پاره راه رفتند بهم وزان بعد بر خویش گفتند بهم که بر ما سپهدار تو را ن ز مین فرستاده این لشکر از روی کین بیا ید یکی چا ر ه بر پا کنیم که را ه هنر آ شکارا کنیم چنین گفت پس شاه کابل ستان کشید از بدن جامه خسر و ان بتن کرد از سا ر با نی لباس همی گفت بر دل بپز دان سپا س کلا ی نمد بر سر اندر نهاد سخن مثل سوداگران کرد یاد فرو د آمد از بارگی بر ز مین بجا کر د جاسوس را جا نشین برهنه کف و جامه ها چاك چاك نها دی قد م بر سر خار و خاك رسیدند گر دان دران کار وان ز سالار کا بل بجسند نشان بهر کو شه کردند ازان جستجو نمی یافتندی نشا نی از و سپهدار کابل سر پر ز بیم همی راه ر فتی و دل بر دو نیم گرفتی گہی مار اشتر بدست ز مانی به پشت ستو ران نشست یکی خال در ابروی شهر یار بد از قر شاهنشهی یاد گار بدل گفت کین دانه دام من است اگر چند بر وی نظا م من است چه سازم که بروی علاج آورم ز کافور بر مشك باج آ و رم بسربست پشمینه ای پا ر ه پار که ہرموی بودش بیکر دا ر خار که یعنی مرا درد سر درسر است از انم بد ین گونه حال ابتر است