Page 167

(١٦٠) بغريد غر ا به در روز کین(۱) چو سیماب لرزید روی زمین همی خشت بر خشت بر ج حصا ر با فکند آن از در بر شر ار چو نز ديك ديو ا ر نصر ا نیا ن رسید ند با لشكر بی كر ا ن وزا ن سوی هم نامداران جنگ زدندمی به تیر و به خشت و سنگ و لی کا تر ا ن ر و تبر تا فتند که دیو ا ر بر پنجه بشکا فتند چنان میزدند سر کشان از درو ن که شد خندق قلعه پر موج خون بسی خیل نصر ا نیا ن کشته شد که آن دورۀ قلعه چون پشته شد ازان فوج کس زنده یکتن نماند فلك بر يلا ن آ فر ين ها بخواند همی توپ یکدم نبو دی قر ا ر بیا رید تیر همچو ا بر بها ر چو بر نس مزین کار را دیدسخت بلرز ید برسان بر گ د ر خت بگفتا که تا یا د دا ر م بكين نشو رید با ما كس ا ند ر زمین همی ریش بر کند و بر با د داد یکی حیله اش آ ندم آمد بیا د بفر مو د تا شا نز د ه نر د با ن بساز ند از چو ب ، نام آو را ن چو شد راست مرنردبان راسرشت بیاو ر د د ر پیش بر نس بهشت چوبر نس بدید آن سرانجام جنگ همی گفت کی صا حبا ن فر نگ که با شد که این شا نزده نردبان بگیر دبهرا ه خیل سر ا ن یکی سوی آن قلعه ر و آو ر د مگر زبر تیغ آن گروه آ ورد بگیرد همی چهار دور حصار بهر سو نهد نرد بان چها ر بجنگ اندر آید روان اندرون ازین قلعه بیرون کند مو ج خون چو بشنید کا تن زجا جست زود ببرداشت آن نرد بان هرچه بود بخو د خیلی ا ز نا مدارا ن گزید روانسوی آن قلعه رو آ وريد چودیدند مر مو منا ن کا ر او بسوی خدا آ و ر يد ند ر و که یا ر ب تو ئی چا ر ۀ کارما تو با شی از ین غم نگهدار ما درین گفته بودند که این غم وزید سپاه دار کاتن د ر آنجا رسید گر فتی همی چها ر د و ر حصا ر نهاد هر طر ف نر د با ن چها ر بلشکر بفر مو د کا تن کنو ن رو ید از ر ۀ نر د با ن اندرون بهر پا یۀ نر د بان کنار برا بر بر فتی دلیر ی چهار بد نبا ل آ ن چار چا ر د گر بهر چارسو شان همی بد گذر