Page 166

(159) جنگنامه چو ديدند همه دشت پر لشكرا دل نامدار ان در انديشه محد چنين كَفت آن مسجدی بر سران نماند كسی در جهان جاودان همان كو زما در بزا ئيد ه است بووآنكه نامی بجنكك آوريم بپاشيد در جنكك همه بايد ار بدين كَونه بودند يلان در شتاب بلشكر بر آشفت پر نسس بكَفت بكَيرید مر دور ا ين قلعه ز ود نمانيد يكتن كس از عام و خاص بيكببار لشكر بفرمان او بنزد يك ديوار او تا ختنند در ان لحظ هم مسجدی با يلان بيكك برج د بو ار در و يش را بهمر اش خيلی ز نام آو ر ان ببرج دكر با غلام ا ين بكَفت دكَر برج در دست ا حمد سپرد بفرمود آنكَه كه ای سركشان بكَيرید ا ين كافر ار را بتير (1) بدين كَفته يكبار همه سركشان بر آمد فغان ا ز دهان تفنكك وزان سوی هم خيل نصر اتیان سر آسر سيه شد جهان همچو دود و زان پس بياريد خمپار ه هم بهر سو زكَر د ن كشان ماجرا كه بر ما زلشكر جهان پشه شد (1) كه ای كامكاران نام آوران چنين است ا مر خدای جهان بآخر سرش خاك سائد ه است شكَفتى بخلق در نكك آوريم كه اين نام ماند زما ياد كَار كه سر بر زد از برج كَوه آفتاب چهار يد مردا نكَى در نهفت بر آريد دو دش بجرخ كبود كزين جايگاه زنده كَردد خلاص بجنبيد از جاه بكَر د ار كو ه بكَردون سر از كينه افراختند كمر بسته بر كين نام آوران فر ستاد جان ودل خویش را بكفتا تو باش اينطرف پا سبان كه اى شير دل بخت بهر تو جفت محمد شه ر ا همره خويش بر د چها ر يد ديكَر مد ارا نشان كه ا ينجا ما و ا شو ديای كَير (1) زدند دست درمار آ تش فشان بجو شيد د ر كَام در یا نهنكك فكَند ند آتش هم اندر جهان بر آمد فغان ها بجرخ كبود وز و نامدا ر ان كشیدی الم