Page 104

جنگنامه (۹۷) اگر آگه می بودم از رازشان فرست آن کسی را که باز آردش فرستاده آمد بشا گفت زود ازین کار میداشتم باز شان بدرگاه گردن فراز آردش درین داستان سر بسر آنچه بود چو بشنید سالار توران دیار بفرمود بر چند ترك دلیر بر آرید لشکر بد نبال شان بفرمان آنشاه گردن فراز بپیچید بر خود چو ابر بهار که ای بسته در چنگ تان نره شیر بیارید بسته برو مال شان در آن بار گه برد هريك نماز برون پا نهادند زدر گاه شاه همی تاخت بیرون زشهر بخار سلاح بسته هريك بشایان جنگ جهاندند اسپان تازی نژاد بفرمان شاه بر کشیدند سپاه دلیران جنگی ده وده هزار بچنگ اندرون نیزه آبرنگ سوی شهر سبز آنهمه رو نهاد زبلغار از دشت پر دشت همی غبار زمین در هواشد بلند تو در آمدن برگذار این گرو که چندین شب وروز راه دراز چراغچی یکی ملك را نام بود چو ابردمان زود بگذشت همی ز من بشنو ای عاقل هو شمند سوی افضل و اکبر آریم رو بریده ند آن مردم سر فراز بدشت همان ملك گشتند فرود بر فتند چندی پی آب ونان رساندند خوراكه خوردند سیر که آرند از بهر نام آوران نشستند آنجا یلان دلیر که تا یکدم آسایند از رنج راه ندانسته بودند که چرخ دژم که ناگه نمایان شد از پهن دشت عیان آمد از دامن گرد زود چو دید افضل و اکبر نامدار بسلطان بگفتند کی پر ز کین ابا اعظم با سمندر بگفت تیدشان خورو خواب يك چند گاه مکافات راحت دهد درد و غم سیاه گردکان سرز گردون گذشت؟ سواران ترکان بکر داردود نه اکنون سرآمد بما روزگار ابا اعظم شیر جان این چنین که اییاد تان فتح در جنگ جفت