Page 411

شعر العجم حصه چهارم ۴۰۶ ز من باز گوئی بهر انجمن که رستم بی لابه و راز کرد نه بد سود نزدیک آزاد مرد پس از ختم این مقال اسفند یار می گوید : بدو بانگ بر زد یل اسفندیار که بسیار گفتن نه آید بکار هنوز دل رستم میلرزد و بطرف آسمان دیده میگوید- ای خدا !!! تو دانی که بیداد کوشد همی به من جنگ و مردی فروشد همی به بادافره این گناهم مگیر تو ای آفریننده ماه و تیر رستم کمان خود را کشیده ولی هنوز تیر از دستش رها نه شده تا اینکه نزدیک است که اسفندیار بر رستم نیز خود را رها کند و بر شقیقه او بزند درین فرصت رستم مجبوریت خود را احساس کنان فریضه نگهداشت خود اختیاری نفس خود را بجا می آورد اگر دیگر کدام شاعر این واقعه را می انگاشت ابداً خیال عذر خواهی رستم بدل او نمی آمد لکن فردوسی این امر را در هر مقام به پیش نظر خویش می گذارد که وی کیرکتر رستم را