Page 283

شعر العجم حصه چهارم ۲۷۸ قطعه ظهیر خود از برای سیر زره از بر تن بود تو جنگجوئی عادت دیگر نهادم ـ در بر گرفتهٔ دل چون خود آهنین وان زلف چون زره را بر سر نهاده رفته رفته این خیالات چنان یک وسعتی را حاصل کرد که یک حصه بزرگ غزل مشتملبر ساز و سامان قتل و قتال و خونریزی و لوازمات آن گردید ـ ۵ قاتل من چشم می بندد دم بسمل مرا تا بماند حسرت دیدار او در دل مرا ز خون خویش بران قطره می برم غیرت که گاه قتل بدامان قاتل افتاده است چگونه جان بسلامت برم ز سفاکی که بر درش ملک الموت بسمل افتاده است تا قیامت دگر آن کشته نگیرد آرام که دلش زخم دگر خواهد و قاتل برود یک ناوک کاری زکمان تو نخوردم بر زخم تو محتاج بزخم دگرم کرد بزعم غیر چنان گشته مهربان با من که حرف قتل من آورد در میان با من