Page 271

شعر العجم حصه چهارم ۲۶۶ با می و مطرب و نا برده به پرخاش کمان می همی خورد بشادی که بیامد دو سه تن از یکی بیشه و از شیر بدادند نشان شه سوئی شیر بپیچید و برون آمد شیر سر به هامون زده از بیشه خروشان و دمان از بلندی و ز پهنا و بزرگی که مگو راست گفتی که نه شیرست هیولیست کلان راست چون پنجه قصاب پر از خون دهنش پنج قلاب درو بر سر هر پنجه نهان مرد هر سوئی پراگند و برآمد به سپهر از دلیران شغب نعره واز شیر فغان تیر بگزید و به پیوست و کمان بر بکشید شاه چون شیر، سوئی شیر بپیچید عنان شیر اگر چند همی سخت بکوشید ولی خوردن زخم همان بود و شدن ست همان بر سر دشت فروخفت زمانی که مگر گردد آسوده و باز آید و سازد جولان بیلکی شاه بر آورد و به پیوست و بزور در بن گوشش و بر جای بیفگند ستان