Page 272

۲۶۷ شعر العجم حصه چهارم لطف درینجا ست. که شعراء در ضمن کشیدن تصویر و موقع بزم نیز هیئت و وضع میدان رزم را تشکیل میدهند. یک دفعه سلطان کدام محاربه را فتح کنان واپس معاودت کرده بود. ژینی که شاعر دربار بود. قصیده تهنیت را بدربار سلطانی آورده سلطان را ترغیب داد. که اعلیٰ حضرت اکنون قدرے استراحت بفرمایند. و طبع خود را از صحبت مطرب و ساقی مسرور دارند. ولے همین بزم مطرب وساقی را نیز بصورت خط محاربه بحضور سلطان تقدیم داشته چنین میگوید :- میسره مطربان خوش سازیم * میمنه، دوستان بس دلخواه علم از ساقیان بپای کنیم * تار منجوقها ز زلف سیاه بدل تیر، دسته ها گیریم * از گل و سنبل شگفته پگاه غم گریزد ز پیش ما چونان که * خان و قیصر ز رزم شاهنشاه پیرایه بزم در رزم بیک وجه مخصوص بوجود آمده است که تفصیل آن قرارآتی است مطابق فطرت اصلیه انسانی مرد عاشق و زن معشوق است. و در لسان ہندی بالعکس مرد را معشوق و زن را عاشق قرار داده اند - زیرا نکه آنہم مقاربت بفطرت انسانی است. لکن این بے اعتدالی تعجب انگیز ایران را مشاهده کنید. که عاشق