Page 56

۵۱ را هم نوشته که در مجمع الفصحا منقول است ، غزل در آن عصر غزل حیثیت مستقل پیدا نکرده بود بلکه در ابتدای قصائد تشبیب مینوشتند و همانرا غزل میگفتند نمونه اش ملاحظه شود — ای جان من از آرزوی تو پر زمان بنمائی یکی روی بخشائی بر تن جان دشوار نمائی رخ و دشوار دهی بوس آسان بربائی دل و آسان ببری جان نزدیک من آسانی تو باشد دشوار نزدیک تو دشواری من باشد آسان مشوش است دلم از کرشمه سلمی چنان که خاطر مجنون ز طره لیلی چو کلشکر دهمیم در و دل شود تسکین چو ترش روی شوی دارم مانی از صفرا ببرده نرگس تو آب جادوی بابل گشاده غنچه تو باب معجز عیسی واله داغستانی یک غزل رودکی را نقل نموده است بمطلعش این است — زهی فزوده جمال تو زیب آرا را شکسته سنبل زلف تو مشک سارا را لیکن درین عصر چنین انداز نیست ، علاوه برین در مقطع غزل تخلص