Page 350

٣٤٥ سه شعراء پیغمبران سخن تسلیم شده اند که یکی ازان خود انوریست چنانچه مشهور است ـ در شعر سه تن پیمبر انند گرچند که لا نبی بعدی ابیات و قصیده و غزل را فردوسی و انوری و سعدی هاتفی همین مضمون را برعایت مثنوی چنین تبدیل نموده ـ در شعر سه تن پیمبر انند قولی است که جمله کی برانند فردوسی انوری و سعدی هرچند که لا نبی بعدی در عصر ابا قا ن خان اختلاف چسپید که در میان انوری و ظهیر فاریابی کدام مرجح است همه مجد همگر را ثالث قرار داده یک استفای منظوم بخدمتش نوشتند ـ ای آن زمین و قار که بر آسمان فضل ماه خجسته فضلی و خورشید انوری جمع ز ناقدان سخن گفت ظهیر ترجیح مینهند بر اشعار انوری جمع دیگر برین سخن انکار میکنند فی الجمله در محل نزاعند و اوی رجحان یک طرف تو بدیشان نمائی زیر نگین طبع تو ملک سخنوری مجدهم که شاعر بزرگ است بعض او را هم سر شیخ سعدی می شمارند ١٢