Page 295

۲۹۰ شاعر هم میشدیانه ؟ شرط لازمی شاعری جرت ودل آویزی اسلوب بیان است . شاعر یک سخن معمولی را بیکا اسلوب ندرت آمیز ودلگشا ادا میکند که سامعین بوجدمی آیند ۔ دل آویزی زبان اسباب مختلف دارد گاهی از بی تکلفی ، روانی ، شستگی زبان این وصف حاصل میشود و گاهی به تبدیل نمودن طریقه اداسی مروجه این کیفیت رو مینماید گاهی از استدلال شاعرانه و گاهی از شوخی و ظرافت و گاهی از ندرت استعاره و تشبیه ـ و حقیقت این است ادای کلام بنام متعین و مشخص نیستند بلکه سامع اینقدر محسوس میکند که چیزی هست که در دل خلید ؟ لیکن چه چیز خلید ؟ و چرا خلید ؟ این هیچ معلوم نمیشود . خوبی همین کرشمه و ناز و خرام نیست بسیار شیوه هاست بتانرا که نام نیست رباعیات خیام از هزار ها هم متجاوزند لیکن قدر مشترک همه صرف چند مضامین معینه ذیل میباشند (بی ثباتی دنیا ـ تعریف خوشی دلی و نشاط ـ تعریف شراب ـ میسئله جبر ـ توبه و استغفار) از هر یک مضمون را صد صد بار میگوید لیکن هر بار بیک قالب تازه