Page image — the source of record
Machine transcription
۲۹۰
شاعر هم میشدیانه ؟ شرط لازمی شاعری جرت ودل آویزی اسلوب
بیان است . شاعر یک سخن معمولی را بیکا اسلوب ندرت آمیز ودلگشا
ادا میکند که سامعین بوجدمی آیند ۔ دل آویزی زبان اسباب مختلف
دارد گاهی از بی تکلفی ، روانی ، شستگی زبان این وصف حاصل
میشود و گاهی به تبدیل نمودن طریقه اداسی مروجه این کیفیت رو مینماید
گاهی از استدلال شاعرانه و گاهی از شوخی و ظرافت و گاهی
از ندرت استعاره و تشبیه ـ و حقیقت این است ادای کلام
بنام متعین و مشخص نیستند بلکه سامع اینقدر محسوس میکند که چیزی
هست که در دل خلید ؟ لیکن چه چیز خلید ؟ و چرا خلید ؟
این هیچ معلوم نمیشود .
خوبی همین کرشمه و ناز و خرام نیست بسیار شیوه هاست بتانرا که نام نیست
رباعیات خیام از هزار ها هم متجاوزند لیکن قدر مشترک همه صرف چند
مضامین معینه ذیل میباشند (بی ثباتی دنیا ـ تعریف خوشی
دلی و نشاط ـ تعریف شراب ـ میسئله جبر ـ توبه و استغفار) از
هر یک مضمون را صد صد بار میگوید لیکن هر بار بیک قالب تازه
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.