Page 27

۲۲ ظاهر میگردد ، وقتیکه بعض اوقات جذبات حیوانات بذریعهٔ بعض حرکات شان ظاهر میشوند (مثلاً طاوس رقص میکند مار وجد می نماید و بشیوهٔ دلاویز می لرزد) همین طور چونکه بانسان همراه قوت نطق ملکهٔ نغمه سرای هم عطا شده است لهذا در مواقع طاری شدن کیفیات و اثرات از دهانش الفاظ موزون می برایند و بسا اوقات انسان درینحالت به نغمه هم می پردازد. و چون این جذبه شدت می ورزد انسان به رقص و وجد شروع میکند، اگر این همه کیفیات و حرکات جمع شوند همین شعر اصلی است مطابق بیان مذکور شعر اسمی است در برای معجون مرکب از (الفاظ ، وزن نغمه و رقص ) ، — لیکن چون این کیفیات و حرکات بوقت کمال شدت پیدا میشود لهذا وجود شان در هر شعر ضرور نیست ، ولی هیچ شعر از نغمه خالی نمیباشد خود وزن که یک جزو ضروری شعر است قسمی است از نغمه ، ازین است که له چون شعر اسم مجموعہ کیفیات و حرکات مذکور قرار یافت پس گاهی را که مجموعه آن نیست چسان شعر گفته میتوانیم ؟ (انصاری) *